sporządzone przez Józefa Piątkowskiego, na podstawie źródeł, kronik, rękopisów oraz informacji własnych - Pracownikom Służby Zdrowia dawnym,współczesnym i przyszłym mieszczanom.

WYCIAG Z MOJEJ KRONIKI – SŁUŻBA ZDROWIA

26.07.1506 – W Lubaniu urodził się Peter Cnemiander [Hosemann] – osobisty lekarz, matematyk, astronom i nadworny astrolog margrabiego Jana z Kostrzyna. Zmarł 14 Sierpnia 1591 roku w Cottbus;

28.01.1533 – W Wittenberdze urodził się Paul Luther, nadworny lekarz medycyny elektora Joachima II i margrabiego Jana, który przebywał przy jego łożu śmierci. Paul Luther był trzecim synem słynnego niemieckiego reformatora i byłej zakonnicy Katarzyny von Bora. Zmarł 8 marca 1593 roku w Lipsku.

23.06.1529 – W Frankfurcie nad Odrą urodził się Johann Knobloch, nazywany „Cnoblochius”. Nadworny lekarz margrabiego Jana profesor medycyny i rektor Uniwersytetu Viadrina. Studiował w rodzinnym mieście i w Wittenberdze. W 1548 roku był bakałarzem, a następnie w 1549 roku uzyskał tytuł magistra. W 1556 w wieku 27 lat uzyskał tytuł doktora medycyny w Padwie. Od 1561 roku przez 38 lat !, występuje jako profesor anatomii we Frankfurcie, będąc jednocześnie na służbie margrabiego Jana oraz elektora Joachima II. Wymieniany w źródłach w roku 1567 jako pierwszy znany lekarz przebywający w Cieplicach koło Jeleniej Góry. Wraz z doktorem Wigandem opiekował się chorym margrabią przed jego śmiercią. W 1591 roku ukazało się jego dzieło zatytułowane: „De dialectica”. Johann Knobloch był dwukrotnie żonaty. Pierwszą żoną była Hedwig Möllerin, córka aptekarza z Frankfurtu, z którą przeżył wspólnie 17 lat i doczekał się 8 dzieci, z których najsłynniejszym był Johann Młodszy – profesor łaciny na Viadrinie. Drugą małżonką była córka nowo marchijskiego kanclerza Adriana Albinusa, z którą miał dwoje dzieci. Ten znany kostrzyński medyk zmarł 1 lutego 1599 roku we Frankfurcie nad Odrą.

22.07.1531 W Bazylei urodził się Leonhar Thurneysser zum Thurn, lekarz, astrolog, alchemik i drukarz. Prowadził poszukiwanie minerałów w okolicy Kostrzyna, zakładał drukarnię w Dębnie, przebywał jako lekarz u boku margrabiny Katarzyny i jej córki elektorowej brandenburskiej Katarzyny w latach 1571 – 1576 w Kostrzynie. Zmarł 8 lipca 1596 w Cölln an der Spree.

01.03.1540 – Margrabia ogłosił w Kostrzynie nowy Regulamin Policyjny dla księstwa, w którym określił przepisy dotyczące przestrzegania porządku w księstwie w zakresie funkcjonującej religii, zdrowia i higieny oraz obyczajów. Jeden z zapisów głosił. Że wszystkie odsetki z dochodów płynących z jego dóbr oraz szlachty i kościoła mają być przeznaczane na utrzymanie szpitali. (W tym czasie w Kostrzynie istniały następujące szpitale: św. Ducha przy Suchym Placu, św. Jerzego na Krótkim Przedmieściu i św. Gertrudy na Górze Szpitalnej na Długim Przedmieściu). Dokument został wystawiony w poniedziałek.

15.02.1548 - Pierwszy w historii miasta przywilej na prowadzenie apteki otrzymał Hyronimus Rephun (Rebhun). Apteka dworska mieściła się początkowo przy rynku, na rogu ulicy Komendantów w domu pod nr 113b. Następnie przeniesiona została w związku z budową ratusza na przeciwległą stronę rynku do budynku nr 195. Do historii miasta przeszła pod nazwą apteki „Pod Złotym Lwem” , a od apteki przyjął nazwę zaułek łączący Kostrzyński rynek z Placem Kościelnym. Kostrzyńska apteka była pierwszą w dziejach regionu placówką tego typu. Przywilej został odnowiony w dniu 24 stycznia 1563 roku, zapewne po wybudowaniu gmachu Ratusza i nowego budynku apteki.

12.10.1551 – W Kostrzynie urodził się Franz Hildesheim, najwybitniejszy humanista drugiej połowy XVI wieku w Nowej Marchii. Hildesheim był synem sekretarza margrabiego Hipolita, a jego matką była Katarzyna Neumann, córka kanclerza księcia i baliwa słońskiego . W dzieciństwie mieszkał z rodzicami w kamienicy nr 187 przy południowej pierzei kostrzyńskiego Rynku. Posiadał czterech braci: Franza, Johanna, Augustina i Konstantina Lekarz przyboczny trzech elektorów (Johanna Georga, Joachima Friedricha i Johanna Sigismunda), historyk i poeta. Studiował na uniwersytetach w: Frankfurcie nad Odrą, Wittenberdze, Lipsku, Wiedniu, Padwie, Florencji , Rzymie i Neapolu. Był rektorem Gimnazjum w Kostrzynie i profesorem medycyny w Królewcu. Napisał biografie: margrabiego Jana z Kostrzyna i elektora brandenburskiego Joachima II oraz kanclerzy: Lamprechta Distelmeyera i Adriana Albinusa. Oprócz tego znane są następujące prace: Capitis et de cherbi morbis internis, Frankfurt / O.1612, Inscriptiones sepulcrales quae sunt et vulgo Epitaphia electorum marchionum Brandenburggensium, Berlin 1608 ,Vita (Komedia) ,Religio (Tragedia), Lipsk 1602. Zmarł 24 października 1613 roku w Berlinie.

03.03.1552 – W Kostrzynie napisana została praca naukowa zatytułowana: „THERIACA ATAQUE MITHRIDATUM, DUO ANTIQUISSIMA NOBILISSIMAQUE GRAECORUM ANTIDOTA CONTRA TERTIUM...” opracowana przez Joannesa Dragojaevusa Illyricusa, lekarza margrabiego Jana. Ten mało znany chorwacki lekarz z XIV wieku pochodził z miejscowości Stinigcknack/ Stinichnak, gdzie urodził się około 1504 roku. Następnie studiował medycynę na uniwersytecie w Tübingen. 20 mają 1541 został immatrykulowany, we wrześniu 1542 otrzymał tytuł bakałarza, a 4 lutego 1544 roku tytuł magistra medycyny. Prawdopodobnie około 1549/1550 został doktorem nauk medycznych, a następnie trafił na dwór margrabiego Jana o czym świadczy dedykacja we wstępie książki - „AULAE CUSTRINENSIS MEDICUS”. Praca ukazała się drukiem w oficynie Johanna Eichhorna we Frankfurcie nad Odrą.

24.01.1563 – Apteka dworska w Kostrzynie otrzymała potwierdzenie przywileju nadanego przez Margrabiego Jana. Dokument wystawiony został z okazji otwarcia jej nowej siedziby wybudowanej przy zachodniej pierzei rynku pod numerem 195. Właścicielką apteki „ Pod Złotym Lwem” była księżna Katarzyna Brunszwicka. Godłem apteki był naturalnej wielkości lew przedstawiony na portalu umieszczonym nad głównym wejściem budynku apteki. Początki dziejów tej apteki sięgają 1548 roku, kiedy to rozpoczęła ona swoją działalność w mieście.

02.11.1567 – W Wiedniu zmarł lekarz dietetyk, autor prac medycznych i astrolog margrabiego Jana Carrichter Bartholomäus. Margrabia Jan prowadził z nim korespondencję i korzystał z jego porad w 1561 roku. Wcześniej Carrichter leczył cesarzy Ferdynanda I (1556 – 1564) i Maximiliana II (1564 – 1576). W praktyce stosował dietę przy podawaniu chorym różnego rodzaju ziół, które zalecał zgodnie ze znakami zodiaku. Ten znany i ceniony w XVI wieku lekarz urodził się około 1510 roku w Rekingen w Szwajcarii.

15.01.1569 – Datowany jest list osobistego lekarza margrabiego Caspara Hoffmanna adresowany do doktora Paula Lutra opisujący uzdrowisko w Cieplicach. Caspar Hoffmann był zięciem pierwszego znanego lekarza margrabiego, którym był doktor Gaurus Wigand.

01.02.1571 – W kościele parafialnym p w Najświętszej Marii Panny odbyły się uroczystości żałobne i pogrzeb Jana z Kostrzyna. Piękne konie, które użyto w karawanie do przewiezienia ciała księcia w kondukcie z zamku do kościoła zostały przekazane dla tutejszej szkoły, kościoła i szpitala miejskiego.

22.11.1575 – Kostrzynie zmarł doktor Gaurus Wigand, osobisty lekarz margrabiego Jana. Urodził się w 1511, bądź 1516 roku. Był jednocześnie przybocznym lekarzem Katarzyny Brunszwickiej i przyjacielem Melanchtona. Jego hobby stanowiła gra w szachy i kości w które to grywał z księciem.

01.08.1584 – W Berlinie zmarł Caspar Hoffmann, nadworny lekarz margrabiego Jana i elektora brandeburskiego Jana Jerzego. Hoffmann ukończył gimnazjum z Lwówku Śląskim, uczył się w Złotoryi, studiował we Frankfurcie nad Odrą, gdzie został profesorem medycyny i dziekanem wydziału filozofii. Hoffmann był lekarzem o europejskiej sławie, w 1569 roku opisał zalety uzdrowiska w Cieplicach.Tytuł tej pracy, która ukazała się drukiem w 1610 roku we Wrocławiu brzmiał ”De aquis Hirschbergensibus" Prawdopodobnie podczas pobytu w Kostrzynie poślubił córkę doktora Gaurusa Wiganda. Caspar Hoffmann urodził się 1 października 1529 roku w Lwówku Śląskim.

13.09.1601 – Gubernator Hans von Buch (Młodszy) donosił w piśmie do elektora Joachima Fryderyka o panującej w Kostrzynie zarazie.

05.09.1612 – W Kostrzynie urodził się Friedrich Möller, doktor medycyny i przyboczny lekarz elektorów brandenburskich. W latach 1636 – 1701 posiadał w twierdzy szereg posesji. W 1659 mieszkał w kamienicy numer 119 na rogu rynku i ulicy Chyżańskiej. Zmarł w Kostrzynie w dniu 18 sierpnia 1701 roku.

04.03.1618 – W twierdzy kostrzyńskiej ukazał się traktat medyczny lekarza doktora Friedricha Möllera Seniora. Friedrich Möller Junior urodził się w Kostrzynie 5 września 1612 roku. Jego ojciec Friedrich był również lekarzem i zmarł podczas wielkiej epidemii, która objęła całą Nową Marchię w dniu 7 czerwca 1631 roku w Kostrzynie, podobnie jak i jego matka Katharina Buchow. Doktor Friedrich Möller odbył szereg podróży, m.in.: do Danii, Holandii i Polski. Studiował medycynę w Królewcu, gdzie 1 września 1644 roku uzyskał tytuł doktora nauk medycznych. Podobnie jak i jego ojciec pełnił funkcję lekarza elektorskiego w twierdzy kostrzyńskiej. W twierdzy zajmował posesję numer 119 mieszczącą się na rogu ulicy Chyżańskiej i kostrzyńskiego rynku. 24 kwietnia 1648 roku jako 36 letni znany lekarz poślubił w Kostrzynie 16 letnią Sophię Hanneteau z którą miał córkę Marie Elisabeth urodzoną w 1651 w Szczecinie. Małżonka Sophia zmarła 27 kwietnia 1660 roku w Kostrzynie. Doktor Möller zmarł w Kostrzynie 18 sierpnia 1701 roku.

13.08.1631 – Z powodu grasującej w mieście zarazy mieszkańcy Starego Miasta uciekali na Krótkie Przedmieście.

28.03.1649 – W Lubinie na Dolnym Śląsku urodził się Matthias Gottfried Purmann (także Matthäus oder Matthaeus) brandenbursko – elektorski chirurg wojskowy, który jako asystent chirurga garnizonowego Balthasara (Baltzera) Kauffmanna w twierdzy kostrzyńskiej wspólnie przeprowadzili pierwszą znaną i opisaną transfuzję krwi w 1668 roku. Do przetaczania krwi u dwóch żołnierzy użyli oni bez powodzenia krwi owiec. Purmann zmarł 27 mają 1711 roku we Wrocławiu. Balthasar Kauffmann jako chirurg garnizonowy zamieszkiwał posesję przy ulicy Berlińskiej nr 17 na wprost Zaułka Kościelnego i pracował w lazarecie twierdzy mieszczącym się przy końcu ulicy tuż przed Bramą Berlińską.

26.04.1668 – W Kostrzynie urodził się wybitny lekarz, profesor doktor medycyny Johann Ernst Schaper zwany Schaperus. Jego ojcem był syndyk i adwokat nowomarchijski Johann Schaper. Dzieciństwo i młodość spędził w Kostrzynie, gdzie mieszkał z rodzicami w kamienicy pod numerem 112 na rogu rynku i ulicy Komendantów, tuż obok gmachu ratusza. Po ukończeniu gimnazjum w Kostrzynie rozpoczął studia medyczne z zakresu anatomii na uniwersytecie we Frankfurcie nad Odrą u boku Albinusa, gdzie w 1689 obronił pracę na temat chorób pęcherza moczowego i moczu. Następnie praktykował jako lekarz we Frankfurcie oraz odbył szereg podróży po Niemczech i Holandii. Był m. in. lekarzem przybocznym książąt Chrystiana I i II saskiego;księcia Friedricha Wilhelma von Mecklenburg -Schwerin i księcia Karola Leopolda. Wykładał medycynę na Uniwersytecie w Rostocku. Od 1701 roku członek Pruskiej Akademii Nauk, a następnie od 1705 roku lekarz przyboczny króla pruskiego Fryderyka Wilhelma, od 1715 rzeczywisty radca rządu królewskiego. Od 1717 członek rządu w Schwerinie. Jochann Ernst Schaper pozostawił po sobie bogaty dorobek naukowy z zakresu medycyny, m. in. dotyczący środków na wymioty, działania kwasów, opis żółtaczki, epilepsji, tyfusu plamistego i artretyzmu. Ten wybitny medyk zmarł w wieku 53 lat w Rostocku na gruźlicę w dniu 11 stycznia 1721 roku.

09.02.1669 – Gubernator Kostrzyna w swoim zarządzeniu zagroził zamknięciem ulic i rynku dla gospodarzy, którzy nie przestrzegają porządku i higieny w twierdzy. Ponadto tym, którzy złamią przepisy groziła kara dodatkowej miesięcznej wachty.

03.02.1673 - Zmarł elektorski, brandenburski nadworny aptekarz i burmistrz Kostrzyna Georg Heinrich Boltzmann. Odbył szereg praktyk aptekarskich w :Frankfurcie nad Menem, Kassel, Hamburgu,Królewcu, Gdańsku i Amsterdamie. Biegle znał język polski, który studiował w Ostrorogu/Scharfenort. W 1636 roku przebywał wraz z elektorem w Królewcu. W Królewcu i Amsterdamie uczył się cukiernictwa. Apteką kostrzyńską zarządzał po śmierci ojca Georga Boltzmana od 1638 roku. 17 września 1638 roku poślubił Evę Marię Freund, zktórą miał sześcioro dzieci. Od 1648 rajca miejski, a od 1649 prowizor kościelny. W latach 1650 -1658 pełnił obowiązki burmistrza Kostrzyna. Posiadał również aptekę w Gorzowie, którą nabył około 1665 roku, a następnie odsprzedał w dniu 13 lipca 1669 roku Heinrichowi Christofowi Schultzowi. Ten słynny aptekarz i burmistrz urodził się w Kostrzynie 20 października 1613 r.

03.02.1680 - W źródłach miasta wymieniane są: domy Bractwa Strzeleckiego i Kata Miejskiego, które służyły jako szpital dla chorych kostrzynian podczas wielkiej zarazy.

31.05.1711 – W Berlinie urodził się Jean Henri Samel Formey major pruskiej służby zdrowia. Wszechstronnie wykształcony, członek akademii berlińskiej oraz korespondent akademii petersburskiej. Organizator szpitali w twierdzach Kostrzyn, Świdnica, Kłodzko i Głogów. Zmarł 8 marca 1797roku.

29.11.1714 - Król pruski Fryderyk Wilhelm I nadał przywilej aptekarzowi Karolowi Chrystianowi Wernicke. Apteka „Pod Orłem” była drugą z kolei na Starym Mieście i znajdowała się na rogu ulicy Różanej i Berlińskiej pod nr 21.W 1886 roku przeniesiona została na Krótkie Przedmieście.

14.02.1717 – W aktach miejskich mowa jest o lazarecie wojskowym mieszczącym się w budynku młyna nad fosą w którym znajdowało się 6 izb dla chorych.

07.11.1724 – W Kostrzynie zmarł Philipp Sigismund Stosch, nadworny lekarz elektora brandenburskiego, a następnie radca i przyboczny lekarz króla pruskiego Fryderyka I oraz prowincjonalny lekarz Nowej Marchii. Od chwili powstania w 1700 roku członek Pruskiej Akademii Nauk utworzonej przez wielkiego filozofa Wilhelma Leibnitza. Pełnił również obowiązki burmistrza miasta. Jego syn Philipp był wybitnym antykwariuszem. Rodzina Stosch posiadała w latach 1675 – 1722 posesję na rogu ulicy Berlińskiej i Zaułka Różanego pod numerem 24, gdzie w późniejszym czasie po zniszczeniach z 1758 roku powstał zajazd „Pod Złotymi Lwami”. Następnie ten znany lekarz, z zarazem burmistrz miasta zamieszkiwał w kamienicy numer 103 na rogu ulicy Komendantów i Suchego Placu, gdzie wymieniany jest w źródłach w latach 1699- 1716. Prawdopodobnie około 1716 roku rodzina ta przeprowadziła się do okazalszej kamienicy nr 184 w staromiejskim rynku, gdzie wymieniana jest wśród posesjonatów w latach 1775 – 1739. Jego epitafium:„ Quis, Qualis, Quantus, fuerit vir Stoschius,Olimp, Urbius Cüsrini nuntia fama refert”.

17.12.1725 – Król pruski Friedrich Wilhelm powołał do życia „Obercollegium Medicum” - Generalne Kolegium Medyczne, organ doradczy zajmujący się problemami zdrowia i higieny w państwie. W Kostrzynie utworzono jednocześnie Kolegium Medyczne dla Nowej Marchii składające się z dwóch lekarzy, dwóch aptekarzy, sekretarza, kancelisty, posłańca i poborcy medycznego. W tym czasie Kolegium Medycznemu z siedzibą w Kostrzynie podlegało 18 lekarzy w całej prowincji.

02.07.1741 – Król pruski Fryderyk II potwierdził aptekarzowi Friedrichowi Fielitzowi przywileje na prowadzenie apteki dworskiej na Starym Mieście.

14.06.1759 – W źródłach wymieniany jest królewski okulista doktor Christian Gottlieb Cyrus rodem z Kostrzyna, specjalista z zakresu leczenia katarakty. Christian Gottlieb Cyrus urodził się w twierdzy kostrzyńskiej około 1715 roku i pochodził z rodziny hugenockich uchodźców. Około 1724 roku wymieniany jest w berlińskim Collegium Medico-Chirurgicum u boku doktora Simona Pallasa. Podczas wojen śląskich w latach 1741/42 i 1744/45 pełnił służbę jako chirurg batalionowy w pułku Du Moulina. Po wojnie udał się w podróż do Danii, gdzie w dniu 23 lipca zdał praktyczny egzamin okulistyczny przed tamtejszym Kolegium Medycznym w Kopenhadze wykonując z powodzeniem operacje katarakty. W 1751 roku odbył podróż do Bergen i Trondhein w Norwegii. W 1754 roku prowadził praktykę okulistyczną w Kostrzynie przy ulicy Berlińskiej pod numerem 9 (tuż przed posesją, gdzie w 1881 roku wybudowana została cesarska poczta). W marcu 1758 roku wymieniany jest jako radca dworu króla pruskiego Fryderyka II i jego osobisty okulista. W 1759 dokonywał operacji w Dreźnie. W latach 1759 – 1775 czterokrotnie przebywał w Polsce w tym trzykrotnie w Warszawie. W 1761 roku odwiedził również Wrocław. Na prośbę króla Fryderyka w 1775 roku leczył okulistycznie jego siostrę Amalię, opatkę klasztoru w Quedlinburgu. W dniu 30 lipca 1776 roku udzielał konsultacji carskiemu nadwornemu okuliście Killaniemu w Rydze. Zamieszkiwał w Berlinie przy ulicy Beerenstrasse. Zmarł 25 września 1778 roku w Berlinie.

30.07.1760 - Rozpoczęto modernizację wodociągów miejskich w Kostrzynie (tzw. Wodotrysk Crausego).

11.09.1765 – W aktach miasta znajduje się projekt Domu Wdów - Przytułka Fundacji wdowy Schoenbeck, mieszczącego się przy ulicy Berlińskiej 18.

30.04.1768 – Na Starym Mieście rozpoczęto budowę Lazaretu. Gmach powstał w latach 1768 – 1781 na parceli nr 161 i 162 przy ulicy Chyżańskiej, tuż przed Furtą Chyżańską. Lazaret garnizonowy funkcjonował w tym miejscu do 1878 roku. Wcześniej w latach 1726 – 1758 chorzy żołnierze garnizonu twierdzy umieszczani byli w lazarecie przy ulicy Berlińskiej pod numerem 7.

30.09.1768 – Datowane jest pismo magistratu, który nie wyraża zgody na budowę lazaretu przy Bramie Berlińskiej, a wskazujące na jego nową lokację przy ulicy Chyżańskiej. Lazaret został wcześniej zniszczony podczas ostrzału w 1758 roku.

20.09.1769 – Została ukończona budowa lazaretu przy ulicy Chyżańskiej, tuż przed Furtą Chyżańską. Lazaret garnizonowy funkcjonował w tym miejscu do 1878 roku, kiedy to został przeniesiony na ulicę Warnicką na Nowym Mieście.

24.07.1772 - Sporządzono opis lazaretu mieszczącego się przy ulicy Chyżańskiej. Budynek ten, wykonany z drewna, posiadał dwa piętra i liczył sobie 16m długości oraz 12,5m szerokości.

17.03.1790 – W Kostrzynie urodził się Carl Heinrich Bergius, pruski farmaceuta i botanik zajmujący się florą afrykańską. Ukończył gimnazjum w Berlinie, gdzie studiował następnie aptekarstwo. W 1815 roku wyruszył do Anglii i dalej do Kapsztadu, gdzie zajmował się badaniem i opisywaniem tamtejszej roślinności do celów leczniczych. Swoje wyniki zapisywał w dzienniku, w którym zawarł blisko 2 000 gatunków roślin i ich odmian. Jego zbiory znajdują się w Muzeum Przyrodniczym w Berlinie. Zmarł na gruźlicę w Kapsztadzie w dniu 4 stycznia 1818.

31.03.1791 – Został sporządzony memoriał opisujący szpitale w Kostrzynie. Szpital na Długim Przedmieściu liczył 12 cel (izb), a szpital na Krótkim Przedmieściu 8 izb . Razem oba szpitale liczyły 20 izb. Propozycja inżyniera Noacha brzmiała: wybudować jeden nowy szpital z 16 izbami.

10.06.1791 – Zniszczony budynek szpitala na Krótkim Przedmieściu został wystawiony na sprzedaż. Informację o licytacji parceli podano do publicznej wiadomości i ukazała się ona: w „Berlinische Nachrichten” nr 109 w dniu 10 września, nr 121 w dniu 8 października i nr 131 w dniu 1 listopada oraz „Neus Berliner Intelligenz=Blatt” nr 218 w poniedziałek 12 września, nr 236 poniedziałek 3 października i 261 we wtorek 1 listopada 1791 roku.

14.05.1793 – W Nętkowie koło Recza urodził się Friedrich August Gottlieb (Gottlob) Berndt, znany niemiecki lekarz praktykujący w Kostrzynie na początku XIX wieku. W niektórych nekrologach podana jest data urodzin w 1791 roku. Ukończył szkołę w Choszcznie, a następnie gimnazjum w Stargardzie. Zamierzał poświęcić się teologii, jednak w Gorzowie trafił jako czeladnik do tutejszego cyrulika, a następnie jako 16 latek do szkoły medyczno-chirurgicznej w Berlinie – 2 maj 1809. Początkowo pracował jako chirurg w Gorzowie, brał udział w kampanii antynapoleońskiej w 1813-1814 jako aptekarz w kompanii medycznej. W armii awansował na chirurga w szwadronie kawalerii, a następnie szefa służby w oddziale artylerii w Torgau. Pod koniec wojny dotarł wraz wojskami pruskimi do Paryża jako doświadczony chirurg wojskowy. W międzyczasie 1814 roku ukończył studia medyczne w Jenie, a w dniu 23 stycznia 1815 roku został zwolniony ze służby wojskowej i powrócił do Gorzowa, gdzie poślubił córkę tamtejszego cyrulika. W marcu 1816 roku został mianowany lekarzem miejskim i chirurgiem w Kostrzynie z roczną pensją 30 talarów. Z dniem 1 stycznia 1817 roku został wyznaczony na stanowisko lekarza powiatowego z siedzibą w Kostrzynie z pensją w wysokości 300 talarów. Podczas pracy w nowo utworzonym powiecie kostrzyńskim z powodzeniem przeprowadził akcję zdrowotną zwalczającą panującą w tym czasie epidemię szkorbutu. Jako znany lekarz mieszkał w kamienicy tuż obok drukarza Trowitzscha przy Placu Ćwiczeń pod numerem 2 na Starym Mieście. Ponadto posiadał gospodarstwo rolne w pobliskim Sarbinowie. Dekretem królewskim z dnia 5 stycznia 1824 roku otrzymał tytuł profesora medycyny i położnictwa. Z Kostrzyna przeniósł się na uniwersytet w Getyndze (Georg-August-Universität Göttingen zwany Georgiana). Następnie od 6 kwietnia 1824 roku pracował już jako wykładowca chorób wewnętrznych i położnictwa na uniwersytecie w Greisfaldzie , gdzie został jego rektorem w latach 1831/1832 i 1853 roku. W 1826 roku założył pierwszą Klinikę Położniczą i Instytut Położnictwa dla lekarzy i położnych przy uniwersytecie. Z jego inicjatywy w 1851 roku powstała w mieście kolejna Poliklinika Położnicza. Był członkiem 17 Towarzystw Medycznych, m.in. Berlinie Lyonie, Dijon, Lipsku, Erlangen i Sztokholmie oraz członkiem korespondentem Akademii Medycznej w Paryżu. Otrzymał zaszczytny tytuł Królewskiego Tajnego Radcy, odznaczony przez króla pruskiego Orderem Czerwonego Orła II klasy, odznaczony przez króla Szwecji Orderem Wazy. Wykształcił 13 chirurgów i nauczał 74 studentów. Zmarł w Greisfaldzie w dniu 17 grudnia 1854 roku. Jego relief został umieszczony na pomniku stojącym przed gmachem uniwersytetu w Greisfaldzie. Był autorem szeregu prac naukowych i rozpraw z zakresu medycyny, m.in.: Die Beschreibung der im Jahre 1817, 1818 und 1819 im Küstriner Kreise herrschend gewesenen Scharlachfieber Epidemie. 1819.

05.09.1795 – Na Suchym Placu Starego Miasta trwały prace adaptacyjne przy budynku Akuszerek i Położnych, powstałym w miejscu starego browaru. Kostrzyński Dom Położnych – Porodówka mieścił się na terenie starego cmentarza przy Suchym Placu. Około 1788 roku zbudowano tu browar, którego budynki zaadaptowano na szkołę nauki hodowli drzewek morwowych, a następnie udostępniono położnym.

1796 - Stan służby zdrowia: Lekarz miejski, 2 lekarzy, 2 chirurgów, 2 farmaceutów, 3 położne w mieście i 2 położne na Długim Przedmieściu.

19.01.1798 –W Kostrzynie urodził się profesor Johann Ferdinand HEYFELDER, jeden z najsłynniejszych chirurgów na świecie. Żył w latach 1798-1869. Ten z urodzenia Kostrzynianin, przeprowadził pod koniec stycznia – 24.01.1847 pionierską – operację chirurgiczną z zastosowaniem narkozy. Operacja ta przeprowadzona została w uniwersyteckiej klinice w Erlangen, gdzie J.F. Heyfelder był ordynatorem. Do historii przeszedł również jako znany publicysta z zakresu chirurgii medycznej. Otrzymał królewski złoty medal za zasługi dla nauki. Zmarł 21 czerwca 1869 roku w Wiesbaden.

21.07.1798 - Rząd Nowej Marchii na posiedzeniu dotyczącym służby zdrowia w prowincji rozważał budowę nowego gmachu Instytutu Położnych w Kostrzynie służącego akuszerkom i położnym w całej w prowincji. Przewidywany koszt budowy kostrzyńskiej porodówki oszacowano na 2470 talarów, 145 talarów kosztować miało wyposażenie tej placówki, a jej utrzymanie 400 talarów rocznie. Budynek Instytutu stanąć miał na miejscu starego browaru przy Suchym Placu. Projekt przedstawił szef Rządu Nowej Marchii Georg Samuel Wilhelm von Gersdorf.

10.07.1799 – W aktach miejskich wymieniany jest lazaret wojskowy oraz konieczność jego rozbudowy.

06.08.1800/1799 – Urodził się Martin Wilhelm von Mandt – doktor medycyny, lekarz powiatowy w Kostrzynie w 1824 roku, profesor chirurgii i dyrektor kliniki w Berlinie oraz osobisty lekarz cara Mikołaja I, Wielkiej Księżnej Heleny oraz księżniczki Charlotty Fryderyki Luisy Wilhelmina Pruskiej – królewny Pruskiej i carycy Rosji (podczas ucieczki matki Luizy przed Napoleonem przebywała w 1806 roku z rodziną w twierdzy kostrzyńskiej). Autor szeregu prac z zakresu medycyny. 1 stycznia 1855 roku został członkiem Cesarskiej Akademii Nauk „Leopoldina”. Zmarł w wieku 58 lat w dniu 27 listopada 1858 roku. Prowadził głównie badania z zakresu epidemiologii – zajmował się cholerą. Za swoje zasługi w dziedzinie medycyny otrzymał godność szlachecką, odznaczony został również Orderem Świętej Anny I Klasy oraz innymi odznaczeniami pruskimi. Jego małżonką była Johanna Charlotte Ludovika Ackermann. Po śmierci tego sławnego lekarza zostało utworzone stypendium naukowe nazwane jego nazwiskiem.

06.03.1801 – Rząd Nowej Marchii w Kostrzynie otrzymał rozporządzenie Generalnego Dyrektorium z Berlina dotyczące służby zdrowia, opieki medycznej oraz aptek na terenie prowincji. W Kostrzynie funkcjonowało dwóch aptekarzy: Bourge i Friedrich. Dyrekcja opieki nad biednymi w mieście, 12 biednych osób w szpitalu na Długim Przedmieściu, który został połączony z dawnym szpitalem na Krótkim Przedmieściu, rozbudowanym w 1791 r.

17.08.1801 – Rząd Nowej Marchii na posiedzeniu dotyczącym służby zdrowia postanowił ostatecznie nie rozbudowywać funkcjonującego w Kostrzynie Instytutu Położnych, a problematykę położnictwa w prowincji pozostawić na dotychczasowych zasadach, tzn. położnictwo podlegało lekarzom miejskim i powiatowym.

08.01.1803 – Doktor Sponitzer został mianowany lekarzem miejskim. Wcześniej pełnił obowiązki lekarza dworskiego i garnizonowego.

03.06.1804 – W źródłach wymieniany jest budynek „Instytut Położnych” w Kostrzynie, który mieścił się przy Suchym Placu. W czasie pobytu wojsk napoleońskich w twierdzy w latach 1806 – 1814 budynek wykorzystywany był m.in. jako szpital wojenny.

21.08.1807 – Przez Kostrzyn przejeżdżał francuski baron Pierre Francois Percy, francuski lekarz, chirurg, szef służby zdrowia Wielkiej Armii. Brał udział w bitwach pod Jeną i Auerstedt w dniu 14 października 1806r. Po bitwach stoczonej pod Eylau w dniu 7-8 lutego 1807 roku oraz Friedlandem stoczonej 14 czerwca 1807 roku powracał do Francji. Fakt ten odnotował w swoich korespondencjach. Wcześniej zatrzymał się na stacji pocztowej w Białczu. W Kostrzynie zatrzymał się na „Przedmieściu Berlińskim” u bogatego piekarza. (na Gorzynie). Prawdopodobnie u piekarza, który posiadał swój zakład przy Zaułku Piekarskim, tuż obok Bramy Berlińskiej pod numerem 8. W tym czasie w pobliżu na ulicy Berlińskiej mieścił się Hotel Rzym, a tuż za murami twierdzy stacja pocztowa. Jego opis warunków panujących w tymczasowym lazarecie (szpital polowy), zorganizowanym w magazynach zbożowych twierdzy w Bleyen na Długim Przedmieściu jest przerażający. Według autora mogły one pomieścić 1800 rannych oraz chorych. Podczas jego wizyty znajdowało się tam około tysiąca oficerów i żołnierzy. Panujące warunki sanitarne w lazarecie określił, jako „okropne - wszędzie smród, brudne zapasy”.

Podobnie ocenił opiekę nad rannymi oraz chorymi oraz sposób chowania zmarłych. Jako skandaliczne określił zachowanie urzędników odpowiedzialnych za wyżywienie, w tym jakość i ilość wydawanych racji żywnościowych. Wymienił tu dyrektora lazaretu Varocquiera, komisarza Dufresne oraz intendenta (kierownika administracji zaopatrzenia) o imieniu Rosé z Haguenau: „bogacą się kosztem biednych chorych; chleb jest bardzo zły”. Cały opis warunków w twierdzy kostrzyńskiej zajmuje dwie strony dziennika. W tym czasie w lazarecie głównym zbiorczym znaleźli się w większości ranni żołnierze napoleońscy Wielkiej Armii z kampanii wojennych w Prusach Wschodnich. W twierdzy kostrzyńskiej znajdował się największy lazaret, który został zorganizowany w oparciu o zasoby pruskie. Etat Wielkiej Armii przewidywał wówczas obsadę 7 lekarzy. Baron Pierre-François Percy podczas Rewolucji Francuskiej opracował i skonstruował nowy rodzaj ambulansu sanitarnego oraz torby chirurgicznej, używanych na polu walki. Były one skutecznie wykorzystywane podczas wojen napoleońskich. Zapisał się w ten sposób na trwale w historii wojskowej służby medycznej. Był członkiem Akademii Nauk oraz Akademii Medycznej. Za zasługi odznaczony został Orderem Legii Honorowej w randze komandora. Postać Pierre-François Percy została umieszczona na obrazie z 1808 roku zatytułowanego: Napoleon na polu bitwy pod Eylau. Nazwisko tego niezwykłego lekarza widnieje na Łuku Triumfalnym w Paryżu.

03.09.1812 – W Kostrzynie urodził się Richard Wilhelm Graffunder, lekarz medycyny, działacz młodzieżowej opozycji politycznej, członek Stowarzyszenia Studentów na Uniwersytecie w Greifswaldzie.28 czerwca 1842 roku obronił pracę dyplomową dotyczącą epidemii cholery. Skazany na 10 lat więzienia za działalność antypaństwową. Uwolniony na wskutek interwencji Aleksandra Humbolta. Zmarł w Lubece 30 listopada 1894 r.

19.09.1812 – Źródła donoszą, że podczas okupacji francuskiej w kostrzyńskim zamku urządzony został szpital wojskowy.

15.02.1813 - Francuski gubernator Kostrzyna Fourier d’Albe powołał sztab obrony twierdzy i ogłosił w mieście stan oblężenia. Mieszkańcom pozwolono opuścić swoje domy do 5 marca. Skład sztabu: gubernator d'Albe, major de Blanc, major Mathieu, inspektor Rocke, naczelny lekarz Brezent. W tym czasie zapadła decyzja o wykorzystaniu niektórych budynków na zapasowe szpitale wojenne.

23.03.1813 – W twierdzy przebywało około 800 rannych obrońców. W kazamatach bastionu Książę urządzono szpital polowy. Z twierdzy zostało wydalonych 60 chorych osób. W szpitalu miejskim przebywało prawie 500 chorych na szkorbut. Codziennie umierało w twierdzy około 6-9 żołnierzy.

22.01.1814 – W twierdzy przebywało 789 chorych na szkorbut.

06.02.1814 – W oblężonej twierdzy znajdowało się zaledwie 898 mieszczan, w tym 600 kobiet. W lazarecie przebywało 920 chorych. Codzienne umierało 9 – 10 żołnierzy. Do opieki nad chorymi i rannymi w roli pielęgniarzy zostało zatrudnionych 40 mieszczan kostrzyńskich.

08.07.1814 – W aktach miasta znajduje się opis wodociągu miejskiego oraz koszty jego utrzymania, które w latach 1804 - 1809 przynosiły stratę 164 talarów. Podczas blokady twierdzy budynek został uszkodzony wraz z instalacją.

23.06.1823 – W Berlinie zmarł doktor Johann Ludwig Formey, królewski Tajny Nadradca Medyczny, osobisty lekarz królów pruskich Friedricha Wilhelma II i III, profesor Wojskowej Akademii Medycznej, komisarz królewskiej apteki w Berlinie, członek wielu Towarzystw Medycznych w Europie, m.in.: Berlinie, Bonn, Heilderbergu, Paryżu, Petersburgu i Jenie. Urodził się w Berlinie około 1766 roku, studiował historię naturalną i anatomię w Berlinie, a następnie w Halle i Getyndze. Podróżował naukowo do Strasburga,Paryża i Wiednia. Następnie w wojskowej służbie medycznej organizował lazarety polowe w Głogowie, Świdnicy i Kłodzku. Na Dolnym Śląsku interesował się tamtejszymi kurortami. Około 1791 roku organizował szpital wojskowy w twierdzy kostrzyńskiej. Brał udział w kampanii wojennej w Polsce w 1794 roku. Na początku XIX wieku sprawował funkcję lekarza kolonii francuskiej w Berlinie oraz Naczelnego Lekarza Armii Prus. Po 1806 roku w Paryżu jako lekarz królowej Hortensji i Józefa Bonaparte. Był autorem szeregu prac z zakresu medycyny, m.in.: Versuch einer medicinischen Topographie von Berlin 1796; Über die Krankheiten, welche während des Preuissch-Polnischen Feldzugs bey der grossen französischen Armee herrschten 1808; A. W. Ifflands Krankheitsgeschichte: von Geheimen Rath und Leibarzte Dr. Formey 1814; Versuch einer Würdigung des Pulses 1823.

01.07.1828 - Właścicielem apteki ‘’Pod Orłem’’ został Arlt. Apteka mieściła się przy ulicy Krótka Grobla na Starym Mieście, ta druga z kolei apteka w Kostrzynie mieściła się początkowo przy ulicy Berlińskiej 21, a jej pierwszym właścicielem był aptekarz Carl Chrystian Wernicke, który przywilej na jej prowadzenie otrzymał w 1714 roku 23/29 listopada z rąk króla pruskiego Fryderyka Wilhelma I. Kolejnymi właścicielami byli Schnelle, Wunderlich, Rackelman, a następnie Arlt. W 1889 kolejny właściciel Bückling przeniósł aptekę do nowoczesnego budynku na ulicę Gorzowską nr 2 na nowym mieście (tuż obok dzisiejszego ronda, przyp. J.P.).

24.01.1847 – W Erlangen przeprowadzona została pierwsza w Niemczech operacja chirurgiczna przy użyciu aparatu z narkozą. Wykonał ją kostrzynianin profesor dr J. F. Heyfelder.

19.04.1849 – W źródłach wymieniany jest szpital miejski znajdujący się przy ulicy Jatka 129 na Starym Mieście. Budynek ten położony był pomiędzy ulicą Chyżańską, a ulicą Komendantów, na tyłach parceli kostrzyńskiego ratusza. Lekarzami w tym czasie byli: doktor Wolff, będący jednocześnie lekarzem powiatowym, doktor Schueler, doktor Lindner i doktor Nessel. Lekarzem wojskowym był doktor Marchand; chirurgiem powiatowym był doktor Rappolt. Ponadto w mieście praktykowało 7 akuszerek, 2 weterynarzy czynne były dwie apteki i łaźnia miejska.

19.05.1852 – W źródłach wymieniany jest doktor medycyny Berg – chirurg i położnik, który przybył do miasta z Seelow.

11.11.1865 – Lekarzem powiatu chojeńskiego z siedzibą w Kostrzynie został doktor Gerlach.

07.08.1870 – Stan francuskich więźniów w twierdzy: 19 oficerów oraz 2185 żołnierzy. Rannych i chorych 771; zmarło 29. 17.08.1870 na ospę zachorowało 6, zmarł 1. Razem tych 30 zostało pochowanych na cmentarzu wojskowym garnizonowym na Mieszka I.

„In Küstrin sind die Kriegsgefangenen früher als in allen andern Orten eingetroffen, bereits am 7. August 1870. Es befanden sich Kranke und Verwundete unter ihnen 771, von denen 29 gestorben sind; Pockenkranke waren darunter ca. 6, von denen 1 gestorben ist. Der erste Pockenkranke ist am 17. August dem Lazareth überwiesen worden. Unter der Civilbevölkerung sind im April und Mai 1870 bereits Pockenfälle vorgekommen....“. Do Kostrzyna jeńcy wojenni przybyli wcześniej niż w jakimkolwiek innym miejscu, już 7 sierpnia 1870 r. Wśród nich było 771 chorych i rannych, z których 29 zmarło; Pacjenci z ospą byli wśród nich około 6, z których 1 zmarł. Pierwsza żołnierz z ospą został przekazana do Lazaretu w dniu 17 sierpnia. Przypadki ospy zostały już odnotowane wśród ludności cywilnej w kwietniu i maju 1870 roku…zmarło 333 osób na 10 122 mieszkańców.

Garnison-Lazarett 1878- 1880 Küstrin. Warunki były bardziej sprzyjające dla szpitala garnizonowego w Küstrin. Wybrana działka budowlana obejmowała obszar około 18 620 metrów kwadratowych, tak że każde ze 170 łóżek, dla których przewidziany był szpital, miało powierzchnię użytkową 109 metrów kwadratowych. Kompleks składał się z trzykondygnacyjnego budynku administracyjnego, położonego pośrodku południowego, dłuższego boku działki, następnie dwóch dwukondygnacyjnych bloków zwróconych na południe, za którymi, wzdłuż głównej osi posesji, zarezerwowano miejsce na trzeci blok, który prawdopodobnie miał powstać później, a także pawilonu izolacyjnego w pobliżu północno-wschodniego narożnika i kostnicy, połączonej z pralnią, która została umieszczona w północno-zachodnim narożniku. Czy lokalizacja tego budynku odpowiadała dominującemu kierunkowi wiatru w Küstrin, nie można było ustalić na podstawie planów. Oddzielna lodownia uzupełnia kompleks budynków, którego szczegóły opisano powyżej w odniesieniu do szpitala w Królewcu, z dodatkiem, że kuchnia szpitalna i jej pomieszczenia pomocnicze znajdowały się w piwnicy bloku szpitalnego. W; Neuere Krankenhause Notizen, Wiedeń 1879, s. 25. 211.

Szpital garnizonowy w Küstrin jest tymczasowo wyposażony w 170 łóżek, ale w późniejszym terminie planuje się jego rozbudowę do 232 łóżek. W związku z tym wybrano działkę o powierzchni 25 915 metrów kwadratowych, która z 232 łóżkami daje ostatecznie prawie 112 metrów kwadratowych na łóżko. Budynek administracyjny, w którego piwnicy mieści się również kuchnia, jest połączony z trzema planowanymi blokami szpitalnymi zadaszonym przejściem. Spośród tych bloków, z których każdy ma 65 łóżek, do tej pory wybudowano tylko dwa. Kompleks obejmuje również oddzielny budynek izolacyjny z 37 łóżkami, kostnicę z pralnią oraz lodownię. Do zaopatrzenia w wodę w piwnicy jednego z bloków zainstalowano pompę parową, która pobiera wodę ze studni do zbiornika znajdującego się na poddaszu bloku. Pojemność zbiornika odpowiada dziennemu zapotrzebowaniu 30 metrów sześciennych. System odwodnienia zaprojektowała firma Desinfec; Ludwig Klasen. Modele rzutów budynków wszelkiego rodzaju...: Budynki służby zdrowia i sanatoria, Lipsk 1884, s. 367, autorstwa Gropiusa i Schmiedena

1879 - w Kostrzynie (niem. Küstrin) został otwarty w 1885 roku jako dom dla przewlekle chorych i starszych osób (niem. Siechenhaus). Placówka ta, nazwana na cześć cesarza Wilhelma I i cesarzowej Augusty, służyła lokalnej społeczności na terenie ówczesnej prowincji Brandenburgi. w 1880 roku było 5 sióstr Elżbietenek.

Daheim-Kalender für das Deutsche Reich, Bielefeld und Leipzig 1903, s.246...Cüstrin. Wilhelm-Augusta-Stift, gegr. 1879 v. Vaterländ. Frauen-Ver. 70-80 Bläge für Sieche ohne Untersch. des Standes und der Konf. I. Kl. (1 Zimmer) 45 M., II. Kl. (2 Ins. in 1 Zimmer) 30 M., III. AI. (mehr. in 1 Zimmer) 15 M. monatl. Einkauf auf Lebenszeit nach Übereinkunst. Wohn., Bedien., Heiz., vollst. Kost, Pflege, Arzt, Arznei.

Tłumaczenie; Küstrin. Wilhelm-Augusta-Stift, założony w 1879 roku przez Patriotyczne Stowarzyszenie Kobiet. 70-80 łóżek dla chorych, niezależnie od statusu społecznego i wyznania. Klasa 1 (1 pokój) 45 marek, Klasa 2 (2 osoby w 1 pokoju) 30 marek, Klasa 3 (więcej w 1 pokoju) 15 marek miesięcznie. Dożywotnie zamieszkanie po uzgodnieniu. Zakwaterowanie, usługi, ogrzewanie, pełne wyżywienie, opieka pielęgniarska, lekarz, leki.

Obecnie blok mieszkalny. Miejsce, które darzę wielkim sentymentem - to w nim spędziłem dzieciństwo. Budynek Wilhelm-Augusta-Stift przy dawnej Warnickerstrasse 20, obecnie ul. Kard. Stefana Wyszyńskiego 6. został wybudowany w 1885 roku na słabo wówczas rozwiniętej Warnickerstrasse. W tym czasie budynek był ostatnim po tej stronie ulicy. Na jednej ze ścian domu było napisane: "Panie, zostań z nami, bo będzie wieczór". W ówczesnym domu opieki było miejsce dla 35 mężczyzn i 40 kobiet. Budynek był jednym z niewielu w mieście, który przetrwał wojnę i służył jako hotel. W roku 1982 budynek został zaadoptowany na mieszkania dla pracowników ówczesnych Kostrzyńskich Zakładów Papierniczych wtedy też dobudowano ostatnie piętro.

31.12.1892 – W Kostrzynie urodził się Hermann Bergmann, syn dyrektora banku, lekarz, członek KPD, emigrował do ZSRR w 1933, pracował w szpitalu na Kremlu. Aresztowany przez NKWD 16 sierpnia 1937. Internowany w obozie w Magadanie, gdzie zmarł w 1938 roku.

15.06.1893 – W mieście utworzono Kasę Chorych.

1895 – W źródłach wymieniano: 2 apteki; 15 lekarzy, 1 dentysta, 8 położnych.

1898 - W źródłach odnotowano otwarcie prywatnego sanatorium dla pacjentów okulistycznych z 4 łóżkami. –

20.06.1899 – W Pskowie urodził się Lew Kipriyanovich Chocyanow, rosyjski lekarz, higienista, naukowiec i akademik - więzień fortu Gorgast i Sarbinowo. Wykształcenie średnie otrzymał w Pskowie. Następnie uczył się w Korpusie Kadetów. Po ukończeniu studiów został wysłany do szkoły Inżynierii Wojskowej w Petersburgu. We wrześniu 1906 roku został zwolniony ze szkoły i rozpoczął studia w Wojskowej Akademii Medycznej. Pięć lat później ukończył ją z wyróżnieniem. Otrzymał stypendium Departamentu Wojskowego i wyznaczony został jako lekarz wojskowy w 3 Pułku Piechoty w Narva Smoleńsku. W sierpniu 1914 roku został powołany na stanowisko lekarza 13 batalionu saperów i wziął udział w działaniach wojennych 13 Korpusu Armii, w składzie 2 Armii generała kawalerii Aleksandra Samsonowa na Froncie Północno-Zachodnim. 29 sierpnia 1914 roku dostał się do niewoli. Po trzech miesiącach niewoli w fortach Sarbinowo, Gargast, został wysłany do walki z epidemią w obozach i szpitalach dla jeńców wojennych (rosyjskich serbskich i rumuńskich). Pracował na Pomorzu oraz w Prusach Zachodnich do końca wojny w 1918 roku. Z niewoli do Rosji L.K. Hotsyanov powrócił w dniu 8 listopada 1918 i został zatrudniony jako lekarz w Moskwie. Dwa lata później przeniesiono go do powiatu Narofominsk. Pracował następnie w Kołomnie do 1929 roku. W czasie II wojny pracował z kolei na Uralu. Napisał i opublikował 195 prac: monografii, podręczników, artykułów w czasopismach i gazetach dotyczących organizacji zdrowia publicznego, statystyk dotyczących zdrowia, higieny społecznej, ochrony zdrowia i bezpieczeństwa, ruchu naturalnym ludności wiejskiej.

1900 - Kostrzyn, 16 785 mieszkańców, 15 lekarzy, 1 dentysta, 8 położnych, 2 apteki (powiat chojeński, Rejencja Frankfurt nad Odrą). Zaopatrzenie w wodę: W śródmieściu, poprzez studnie oraz akwedukt zbudowany w latach 1892/93, który dostarcza filtrowaną wodę z Odry. Koszt budowy tego ostatniego wyniósł 164 000 marek, a jego pojemność w 1898 roku wynosiła 110 000 metrów sześciennych. Na przedmieściach woda jest dostarczana wyłącznie przez studnie. - Rzeźnia, zbudowana w latach 1895/97. Koszt budowy wyniósł 280 000 marek. W 1898 roku ubito następujące zwierzęta: 1211 sztuk bydła, 5044 świń, 1788 cieląt, 2698 owiec, 57 kóz, 140 koźląt i 91 koni. Centrum miasta, liczące prawie 5000 mieszkańców, posiada system drenażowy połączony z siecią kanalizacyjną, która została zainstalowana w latach 1893/94 i kosztowała 110 300 marek. Ścieki są odprowadzane do Odry bez żadnego oczyszczania itp., a koszt budowy wynosi 10 300 marek.

Ścieki odprowadzane są do Odry bez oczyszczania itd., za opłatą 10 300 marek. Ścieki odprowadzane są do Odry bez oczyszczania itd. Na przedmieściach istnieje system odprowadzania ścieków. „Krótkie Przedmieście” jest w dużej mierze odprowadzane do Warty, którą sukcesywnie instalowano w latach 1872–1898, za kwotę około 100 000 marek. „Długie Przedmieście” ma drenaż w wykopach, który zainstalowano w latach 1891–1892 za kwotę 18 500 marek. Badanie lekarskie zmarłych wprowadzono 12 stycznia 1880 roku. Urządzenie dezynfekcyjne: Urządzenie nr 4 firmy Budenberg w Dortmundzie z generatorem pary. Zakupiono je w 1892 roku. Łaźnie publiczne: Basen miejski w Warcie od 1843 roku i dwa publiczne kąpieliska, jedno w Warcie, drugie w kanale odpływowym. Działa prywatny obiekt z wannami, łaźniami rzymsko-irlandzkimi itp. Zgodnie z przepisami budowlanymi i policyjnymi z 28 listopada 1895 r.

Szpital garnizonowy. Zbudowany w latach 1876/77 i otwarty w kwietniu 1878 roku. Znajduje się we wschodniej części miasta, przy Warnickerstrasse. Kwatera główna: Starszy Lekarz Dr. Rieder. Obsługa pielęgniarska: 6 przeszkolonych sanitariuszy. 185 łóżek. W 1898 roku 878 pacjentów było pod opieką średnio przez 27 dni. System wentylacyjny: Szyby wentylacyjne połączone z systemem ogrzewania. System grzewczy: Piece do wentylacji, regulacji i napełniania butli żelaznych w pokojach chorych i na korytarzach bloków. Sprzęt dezynfekcyjny oparty na zmodyfikowanym systemie Schimmel z fabryki „Wasserwerke” we Frankfurcie nad Menem, dla całego garnizonu. Zaopatrzenie w wodę: Studnie płytkie (głębokość 10 m). Latryny: Beczki na odchody z pneumatycznym opróżnianiem. Utylizacja odpadów oraz transport.

Szpital Miejski. Lekarz: dr Weinbaum. Personel pielęgniarski: 2 mężczyzn i 1 sanitariuszka. 40 łóżek w 14 pokojach. W 1899 roku opieką objęto 551 pacjentów płci męskiej i 70 kobiet przez średnio 36 dni; zmarło 12 pacjentów płci męskiej i 5 kobiet. Wydatki i dochody w 1899 roku wyniosły 15 721 marek, na co składało się 14 406 marek zasiłków, 1296 marek subwencji miejskich, 11 marek darowizn i 8 marek z innych źródeł. Prywatne sanatorium dla pacjentów okulistycznych prowadzone przez dr. Weinbauma. Otwarte w grudniu 1898 roku. 4 łóżka. Wyżywienie: 2 marki dla dorosłych, 1,25 marki dla dzieci dziennie. W 1899 roku opieką objęto 22 pacjentów płci męskiej i 23 kobiety przez średnio 16 dni. Hospicjum Wilhelm-Augusta-Stift, utrzymywane przez miasto i Patriotyczne Stowarzyszenie Kobiet.

15.02.1903 – W 4 numerze czasopisma niemieckiego czasopisma „Zdrowie” podano do wiadomości, że miasto Kostrzyn wydało na budowę wodociągów i kanalizacji kwotę 225 000 marek.

19.04.1903 - Urodził się Georgij Siniakow (Синяков Георгий Федорович), słynny chirurg radziecki oraz lekarz obozowy w Stalagu III C Alt Drewitz. Sinyakov był absolwentem Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu w Woroneżu, gdzie ukończył studia w roku 1928. Uczestnik II wojny światowej, jeniec Stalagu III C Alt Drewitz, następnie lekarz na Oddziale Chirurgii w Czelabińsku, Kandydat Nauk Medycznych, Zasłużony Lekarz z RFSRR. Podczas wojny pełnił służbę, jako starszy chirurg w 119 batalionie medycznym w 171 Dywizji Piechoty. Po przegranej bitwie nie pozostawił rannych podczas walki żołnierzy i oficerów i razem z nimi dostał do niewoli pod Kijowem. Przez prawie cztery lata - września 1941 roku był jeńcem wojennym, a od maja 1942 lekarzem obozowym w Stalagu III C Alt Drewitz, gdzie trafił z Darnicy pod Kijowem. Swoje życie zawdzięczają mu setki jeńców wojennych obozu w Drzewicach pod Kostrzynem nad Odrą: Włosi, Francuzi, Jugosłowianie, Polacy, Anglicy i Rosjanie. W nieludzkich i trudnych warunkach obozowych przeprowadzał trudne i skomplikowane operacje. Był jedynym chirurgiem w Stalagu III C i wraz z doktorem Pawłem Trpinacem odpowiadał za obozowy lazaret. W tej odizolowanej części Stalagu III C znajdowało się osiem baraków, mogących pomieścić po 250 – 300 chorych jeńców. Lekarzem obozowym był dr Koszel, któremu podlegali: Georgij Siniakow, Pavle Trpinac, jeńcy lekarze pozostałych narodowości (w tym lekarz polski) wraz z personelem pomocniczym. Jego pierwszą operacją była resekcja żołądka, którą przeprowadził w obecności lekarzy z podobozów i pod bacznym okiem Niemców. Współpracował z obozowym ruchem oporu. Zadaniem doktora Georgija Siniakowa było m.in.: przechowywanie dokumentów jeńców; legitymacji partyjnych i komsomolskich; odznaczeń; gromadzenie kompasów, zegarków i żywności dla uciekinierów; przekazywanie informacji o aktualnej sytuacji na frontach wojny. Informacje otrzymywano od Francuzów i Włochów, którzy prowadzili własny nasłuch. Kompasy pozyskiwano głównie od Włochów, a żywność nabywano na „czarnym” obozowym rynku od jeńców tych narodowości, którzy otrzymywali paczki za pośrednictwem Czerwonego Krzyża. Dzięki zaufaniu, jakie pozyskał u Niemców, m.in.: za powstrzymanie epidemii w obozie oraz uratowanie życia dziecku jednego z esesmanów swobodnie urządził w ambulatorium obozowym przemyślne ukrycia dla przechowania wyposażenia dla uciekinierów. Wielokrotnie był organizatorem obozowych ucieczek z Alt Drewitz, a w jednej z nich pomógł pilotowi poprzez sfingowanie jego śmierci. Wśród uratowanych przez tego chirurga była m.in. słynna pilot i Bohater Związku Radzieckiego Anna Egorova. Od niechybnej śmierci uratował w obozie 16 radzieckich pilotów, których ukrywał w baraku dla zarażonych tyfusem. Podczas wyzwalania obozu w styczniu 1945 roku osobiście operował i opatrzył 65 rannych żołnierzy rosyjskich. Po wyzwoleniu Stalagu III C służył dalej w armii i brał udział w walkach o Berlin, jako chirurg. Służył do 1946 roku w stopniu majora, jako ordynator chirurgii w Wojskowym Szpitalu Klinicznym. Po wojnie pracował w słynnej fabryce traktorów Czelabińsku, zdobywając szeroki rozgłos i uznanie pacjentów w mieście i nie tylko. Został ordynatorem chirurgii w tamtejszym szpitalu. Wykładał również w Państwowym Instytucie Chirurgii w Czelabińsku oraz brał udział w licznych sympozjach naukowych chirurgów. Georgij Siniakow od 1961 roku był wybierany trzykrotnie do Rady Miasta Czelabińska. Do śmierci mieszkał w Czelabińsku przy ul. III Międzynarodówki 128/49. Zmarł w dniu 2 lipca 1978 roku w Czelabińsku. Za udział w wojnie oraz pracę wielokrotnie wyróżniany, m.in.: Medalem Zwycięstwa nad Niemcami 1945; Medalem 20 lat Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941 – 1945; Medalem 30 lat Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941 – 1945; Medalem 50 lat Sił Zbrojnych ZSRR; Gwiazdą Chirurga ZSRR i in. Jeszcze za życia ukazało się kilkanaście artykułów prasowych poświęconych jego wojennej sławnej przeszłości oraz pracy zawodowej, wnПравда", "Известия", "Челябинский рабочий" КЮСТРИН, ГЕРМАНИЯ, ШТАЛАГ III-C. Autor dziękuje Panu Konstantynowi Druzynin i przedstawicielom organizacji polonijnej „Solaris” w Czelabińsku za okazaną pomoc podczas zbierania materiałów do polskojęzycznej biografii doktora Georgija Siniakowa.

27.06.1905 – W Nowym Sadzie (dawna Jugosławia) urodził się Pavle Trpinac – serbski lekarz obozowy w czasie II wojny światowej w Stalagu III C Alt Drewitz. W obozie współpracował ze słynnym chirurgiem radzieckim, doktorem Georgijem Siniakowem. W 1925 r. rozpoczął studia medyczne na Wydziale Lekarskim w Belgradzie, które ukończył w 1934 r. W trakcie studiów, w latach 1927–1932, pracował jako demonstrator w Instytucie Chemii Wydziału Lekarskiego, tj. do momentu odbycia służby wojskowej (1932–1933). W 1939 roku został mianowany adiunktem chemii medycznej na Wydziale Lekarskim w Belgradzie. W latach 1936/37 i 1938/39 odbył zaawansowany staż z biochemii w Paryżu (Institut deBiologie) oraz w Laboratoire de physico-chimique u Irène Joliot-Curie. Podczas II wojny światowej został aresztowany. Był jeńcem wojennym w Niemczech gdzie pracował jako lekarz w lazarecie Stalagu III C Alt Drewitz. Słynna pilot radziecka, Anna Timofeeva Egorova, wymienia go wielokrotnie wraz z Georgijem Siniakowem w swojej książce: Over Fields of Fire - Nad polami ognia: Loty Sturmowikiem w akcji na froncie wschodnim 1942-45 (radzieckie wspomnienia wojenne).: „... Trpinac, niczym aktywista, zaczął opowiadać o rosyjskim lekarzu w obozie, a ludzie ze wszystkich bloków zaczęli jeden po drugim przychodzić do Siniakowa na leczenie: mówili, że umie wskrzeszać zmarłych! Gieorgij Fiodorowicz leczył perforacje, zapalenie opłucnej, zapalenie kości i szpiku, operował raka i choroby tarczycy. Każdego dnia przeprowadzano do pięciu operacji i zakładano ponad pięćdziesiąt opatrunków. Lekarz był potwornie zmęczony, ale świadomość, że w szpitalu przebywa ponad półtora tysiąca chorych i rannych, nie pozwalała mu na odpoczynek... Trpinac czasami opowiadał mi o swojej wspaniałej ojczyźnie, Jugosławii – opowiadał o swojej rodzinie i ciężko wzdychał. Jego siostra Melka została powieszona przez faszystów w 1941 roku. Jego druga siostra, Jelena, dołączyła do partyzantów wraz z córką, w przyszłości poetką narodową Jugosławii, Mirą Aleckovic. Faszyści aresztowali samego Pavlego, gdy wygłaszał wykład z biochemii na Uniwersytecie Belgradzkim. Żona Pavlego, Milena, wciąż przebywała w Belgradzie. Trpinac przebywał w obozie Kostrzyn (Stalag III Calt Drewitz, przyp.J.P.) od 1942 roku, a wcześniej był dręczony w różnych więzieniach. Trpinac nienawidził faszyzmu z całej duszy i walczył z nim najlepiej, jak potrafił. Mocno wierzył w ostateczne zwycięstwo Armia Czerwona, nie ukrywając tego i nie troszcząc się o własne bezpieczeństwo, aktywnie szerzyła antyfaszystowską propagandę wśród jeńców wojennych. Lekarstwa, których potrzebowałem, znajdowały się w koszarach francuskich, brytyjskich i amerykańskich jeńców wojennych, którym pozwolono otrzymywać paczki z Czerwonego Krzyża i z domu...”

Za troskę o traktowanie jeńców radzieckich w obozach niemieckich podczas II wojny światowej, na mocy dekretu Rady Związku Radzieckiego został odznaczony Orderem Wojny Ojczyźnianej II stopnia. Zmarł w Belgradzie w 1991 roku.

1914 – 1918 – Podczas I wojny światowej zostały utworzone dwa lazarety wojskowe. Na podstawie ikonografii z tego okresu lazarety te znajdowały się na nowym mieście. Königliche Garnison-Lazarett (Królewski Szpital Garnizonowy) przy ul. Kardynała Stefana Wyszyńskiego oraz Festungslazarett - Reserve Lazarett Abt, II (Forteczny Rezerwowy Lazaret nr II) przy ulicy Adama Mickiewicza (Güterbahnhofstrasse). Na usytuowanie tych obiektów miało zapewne wpłych ich położenie w pobliżu ówczesnych koszar: 48 Pułku Piechoty oraz 2 batalionu saperów Nr 28 – Pionier-Klinke-Kaserne. Dodatkowym argumentem jest fakt istnienia dworca towarowego przy wspomnianej ulicy Adama Mickiewicza, który służył zapewne transportom wojsk w tym rannym i rekowalescentom. Prawdopodobnie też Rezerwowy Lazaret nr II mogł się mieścić w barakach przy obecnej ul. Jana Pawła II (Kudzdorferstrasse) ze względu na dogodne połoźenie przy dworcu głównym. W czasie wojny dworzec ten spełniał on ważną funkcję militarną. Ze względu na brak materiałów źródłowych opracowanie położenia lazaretów i szpitala miejskiego oparłem na podstawie mapy miasta z roku 1927 oraz pocztówek z okresu wojny: źródło https://polska-org.pl/.

09.07.1921 – Została wydana zgoda władz na otwarcie kolejnej apteki na Nowym Mieście. Apteka pod nazwą “Plantacji“, otwarta została w 1923 roku przy ul. Plantagenstrasse nr 9, Obecnie ulica Niepodległości.

31.12.1921 – Miasto przejęło od wojska szpital i przekształciło go na szpital miejski, mogący przyjąć 200 chorych. Obiekt ten posiadał nowoczesną salę operacyjną, gabinety zabiegowe i laboratorium. Obecnie ul. Kard.St.Wyszyńskiego.

14.04.1930 – W Kostrzynie urodził się Josef Dudel, profesor doktor nauk medycznych- ordynator w klinice monachijskiej i wykładowca na tamtejszym uniwersytecie. Studiował w Baltimore i Bostonie. Autor prac naukowych z zakresu neurologii i neuropsychologii.

1931 – Stan służby zdrowia: Szpital Miejski, 3 apteki; 15 lekarzy, 6 dentystów, 15 techników dentystycznych, 6 weterynarzy, 7 położnych.

30.06.1937 – Została zamknięta miejska rakarnia. W jej pobliżu powstał nowoczesny szpital wojskowy.

11.11.1937 – Rozpoczęto rozbiórkę baraków i budowę nowego osiedla mieszkaniowego przy ulicy Brombereger(obecnie Łódzka).W tym samym czasie postawiono nowe ogrodzenie przy szpitalu miejskim na ulicy Warnickiej.

21.02.1939 – Na terenie Lasu Miejskiego zostały oddane do użytku nowe koszary dla oddziału żandarmerii zmotoryzowanej. Budynki koszarowe znajdowały się na tyłach szpitala przy ulicy Richthofena ( róg ulicy Jana Pawła II oraz Moniuszki). Tzw, Szpital rezerwowy 101.

26.08.1939 - Utworzono 50 Dywizję Piechoty Wehrmachtu w składzie 121, 122, 123 pułków piechoty. Jako drugi rzut dywizji utworzony został 196 pułk piechoty. Dotychczasowy szpital wojskowy wybudowany w 1937 roku został przemianowany na szpital zapasowy. Komendantem Kostrzyna został generał major Hermann Metz.

29.09.1940 – W Kostrzynie urodził się Urlich Bonk, prof. medycyny – Dyrektor Centralnej Kliniki Patologii w Bremen, specjalizujący się w mammografii i onkologii;

11.10.1940 – Odbyła się wizytacja Stalagu III C przez delegację Międzynarodowego Czerwonego Krzyża z lekarzem naczelnym Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża, doktorem Rolandem Marti. Roland Marti zmarł zmarł w Genewie w dniu 9 listopada 1978 roku.

10.01.1942 – Hitlerowcy rozpoczęli badania medyczne wśród radzieckich jeńców wojennych wojennych Stalagu III C w Starych Drzewcach. Zbrodnicze eksperymenty trwały do 21 lutego. W sumie poddano badaniom 221 jeńców.

13.09.1943 - W Izbicy koło Krasnystawu urodził się Włodzimierz Wolańczyk, znany dyrektor Oddziału Chrurgii w Kostrzyńskim Szpitalu. Szkołę średnią ukończył w Zamościu. W latach 1962 – 1968 studiował medycynę w Akademii Medycznej w Lublinie. Sportowiec i działacz AZS.

20.12.1944 - W telegramie Międzynarodowego Czerwonego Krzyża mowa jest o 23 442 jeńcach wojennych znajdujących się w Stalagu III C Alt Drewitz. Wśród jeńców znajdowało się: 1305 narodowości indiańskiej, 111 kanadyjskiej oraz 2033 amerykańskiej. Wszyscy Indianie, Kanadyjczycy i Amerykanie hospitalizowani byli w lazarecie rosyjskim.

08.02.1945 - Nastąpiła ewakuacja położonego w strefie przyfrontowej szpitala do szkół na Starym Mieście. Rozpoczęto ścisłą reglamentację żywności dla ludności cywilnej.

Część II.

Cywilna historia kostrzyńskiej służby zdrowia rozpoczyna się w latach pięćdziesiątych XX wieku.

1954 - Został otwarty tymczasowy ośrodek zdrowia przy ul. Kopernika, który następnie został przeniesiony na ul. Wodną.

20 stycznia 1956 r. władze samorządowe przejęły formalnie dawny niemiecki szpital wojskowy. Placówka o podanej nazwie i adresie (ulica Narutowicza 6) działała w latach 1948-1968, po czym została przekształcona w Wojewódzki Szpital Przeciwgruźliczy im. F. Dzierżyńskiego.

1957 – W mieście funkcjonowała apteka tymczasowa.

7 czerwca 1962 r. otwarto w Kostrzynie Państwowe Sanatorium Przeciwgruźlicze. Z dniem 1 kwietnia 1971 roku Zygmunt Szypułka został powołany na stanowisko Zastępcy Dyrektora ds. Administracyjno-Gospodarczych w Państwowym Sanatorium Przeciwgruźliczym im. prof. dr med Z. Skibińskiego przy ulicy Narutowicza 6 w Kostrzynie nad Odrą, gdzie pracował jednocześnie w tamtejszej Pracowni RTG.

24.02.1963 – W kostrzyńskim szpitalu przeprowadzono pierwszą operację torakochirurgiczną.

13.01.1965 – Jan Dąb-Kocioł, członek Rady Państwa PRL zwiedził fabrykę celulozy i szpital miejski.

04.01.1972 – Lekarz medycyny Sopoliński przeprowadził pierwszą operację w kostrzyńskim szpitalu.

07.04.1973 – Oddano do użytku Rejonową Przychodnię Lekarską. Kierownikiem placówki został lek. med. Stanisław Demczuk.

24.05.1975 – Podczas dorocznych obchodów "Dnia Chemika" w Kostrzynie, było uroczyste otwarcie Miejskiego Ośrodka Rehabilitacyjno-Sportowego. Ośrodek powstał z inicjatywy kierownika zakładu leczniczo - zapobiegawczego przy KZP Pana doktora Gerarda Marona i dyrektora KZP Pana Eugeniusza Olczaka. Z dniem 1 września 1975 roku Zygmunt Szypułka został wyznaczony na stanowisko Zastępcy Dyrektora ds. Ekonomiczno-Administracyjnych Szpitala Wojewódzkiego nr 2 w Kostrzynie.

Celuloza, Organ Samorządu Robotniczego KZP, Nr 23-24, 5-19 XII 1975. Osiągnięcia i problemy kostrzyńskiej służby zdrowia. Zakładowy Ośrodek Rehabilitacji Zawodowej. Kostrzyński ZOZ obejmował swoją administracją: szpital, przychodnię rejonową z 10 gabinetami specjalistycznymi wraz z działem pomocy doraźnej. (pogotowie ratunkowe), Przychodnie Przyzakładową przy KZP, Przychodnie Rejonową i przyzakładową w Witnicy oraz gminne ośrodki zdrowia w Kamieniu Małym i Słońsku. Dokonano również adaptacji sanatorium przeciwgruźlicznego na szpital, gdzie uruchomiono oddziały: chirurgii ogólnej, wewnętrzny, ginekologiczny, dziecięcy oraz intensywnej terapii.

24.08.1978 – Kostrzyn odwiedził minister zdrowia ZSRR Borys Pietrowski, uczestnik walk o Kostrzyn w 1945 roku. W towarzystwie ministra zdrowia i opieki społecznej PRL Mariana Śliwińskiego odwiedził, m.in. obiekty szpitala miejskiego.

02.02.1982 – W Kostrzynie zostało utworzone koło Polskiego Związku Niewidomych skupiające osoby niewidome i słabo widzące z gmin: Witnica, Słońsk i Kostrzyn. Na początku swojej działalności liczyło 36 członków. Zarząd koła tworzyli: Przewodnicząca Władysława Mróz (obowiązki pełniła przez 26 lat), Saturnin Januszewski z - ca przewodniczącego; Feliks Białek – sekretarz i Tadeusz Janicki – członek. Siedzibą Koła było mieszkanie Pana Feliksa Białka i Tadeusza Janickiego przy ul. Łódzkiej. Pięć lat później w 1987 roku Zarząd Koła otrzymał pomieszczenie przy ul. Kopernika, które zajmował wspólnie z Zarządem ZSMP. Od 1993 roku siedziba Zarządu została przeniesiona do budynku Przychodni Rejonowej ZOZ przy ul. Waszkiewicza. W dniu 12.06.1993 roku zorganizowano pierwszą wycieczkę dla członków koła do Czelina, Gozdowic i Siekierek z przewodnikiem i opiekunem Jerzym Wanatem. Podczas obchodów ”Dnia Białej Laski” Srebrne Odznaki PZN otrzymali przyjaciele Koła: Jerzy Wanat i Mieczysław Paszkiwicz. W 1994 roku Srebrną Odznakę PZN oraz tytuł Honorowego członka Koła otrzymała Pani Anna Wywiał - Ordynator Oddziału Okulistycznego. W 1995 roku podczas „Dnia Białej Laski” obchodzono 15 lecie powstania Koła. W spotkaniu na „Kręgielni” udział wzięli burmistrz Marian Firszt, przewodniczący Rady Miasta Józef Żarski oraz dyrektor biura Okręgu Pani Elżbieta Cieślak. W dniu 29 marca 1996 roku Zebranie Członków Koła nadało tytuł „Członka Nadzwyczajnego Koła” Pani Ordynator Oddziału Okulistycznego w Szpitalu w Kostrzynie - dr Annie Wywiał. W dniu 25 czerwca 1999 roku po raz kolejny Zarząd Koła zmienił swoją siedzibę. Nowa siedziba Zarządu mieściła się w budynku byłego przedszkola przy ul Kościuszki. Uroczystości Jubileuszu 25 Lecia Koła odbyły się w dniu 14 marca 2007 r. w sali kolumnowej ECSSiON z udziałem: burmistrza Andrzeja Kunta, przewodniczącego RM Marka Tatarewicza, dyrektor „Domu Seniora” Bogusławy Strojnowskiej oraz Naczelnika Wydziału Oświaty, Kultury i Opieki - Pani Marzeny Brenk. Udział w uroczystościach wzięli przedstawiciele Zarządu Okręgu z Gorzowa: przewodniczący Eliasz Zachorski i Dyrektor Biura – Elżbieta Cieślak. W dniu 15.10.2007 roku członek Koła PZN w Kostrzynie nad Odrą, Pan Eryk Oliniak został wybrany zastępcą przewodniczącego Lubuskiego Zarządu Okręgu PZN. Rok później 17 kwietnia 2008 roku został powołany nowy Zarząd w składzie: przewodniczący Eryk Oliniak, zastępca przewodniczącego Bolesław Nikrotowicz, członek Zarządu Józef Romanowicz, sekretarz Teresa Czeli, skarbnik Joanna Kotkowska, członek Zarządu Michalina Laskowska. Kronikarzem Koła została Pani Mariola Oliniak. Warto przy tym podkreślić, że w okresie swojej działalności członkowie Koła otaczani byli opieką ze strony władz samorządowych, duchownych kostrzyńskich parafii oraz liczne grono sponsorów i przyjaciół oraz osoby fizyczne. Pomocy materialnej dla członków Koła oraz wsparcie działalności statutowej udzielały i nadal udzielają kostrzyńskie apteki, salony optyczne, zakłady pracy, firmy i instytucje. Na szczególne wyróżnienie za okazaną pomoc zasługują lekarze z Oddziału Okulistycznego w Kostrzynie: dr Anna Wywiał, dr Danuta Kunt; proboszczowie: ksiądz prałat Wojciech Skóra i Zygmunt Zimnawoda. Od 14 września 2008 roku nowa siedziba Koła PZN mieści się przy ulicy Fabrycznej 5.

1984 – Na podstawie źródeł w mieście odnotowano następujący stan służby zdrowia: szpital 302 łóżka szpitalne, 3 ośrodki zdrowia, 3 oddziały położnicze, 1 izba przyjęć, 5 karetek pogotowia, 1 apteka; 35 lekarzy, 10 dentystów, 116 pielęgniarek.

1992 - Na podstawie źródeł w mieście odnotowano następujący stan służby zdrowia: szpital, 271 łóżek szpitalnych; 48 lekarzy, 11 dentystów, 143 pielęgniarki.

16.07.1997 (środa) - Rozpoczęto ewakuację chorych ze szpitala w Kostrzynie. Zostało tymczasowo zamknięte przejście graniczne. Został ogłoszony III Komunikat Miejskiego Komitetu Przeciwpowodziowego. W pracach przy budowie wałów przeciwpowodziowych wzięło udział 140 żołnierz kostrzyńskiego garnizonu. Do pomocy został skierowany 100 osobowy Batalion Straży Pożarnej z Koszalina.

23.01.2002 – W KCK zorganizowana została konferencja naukowa okulistów. Organizatorem sympozjum była dr Anna Wywiał prezes Fundacji „Zapobieganie Ślepocie".

14.03.2002 – Dokonano technicznego odbioru nowej stacji uzdatniania wody przy ul. Granicznej.

08.08.2002 - Został oddany do użytku Oddział Ratunkowy i Dziecięcy przy szpitalu kostrzyńskim. Szpital posiadał 209 łóżek. Ponadto funkcjonowały 2 publiczne i 4 prywatne ośrodki zdrowia, liczne gabinety lekarskie oraz 4 apteki.

30.03.2004 – Firma Arctic Paper przekazała kwotę 30 000 złotych na remont poradni okulistycznej w Kostrzynie nad Odrą.

11.03.2006 – Mieszkańcy Kostrzyna nad Odrą zostali poinformowani o wystąpieniu na terenie miasta przypadku ptasiej grypy (H5N1). Wirus grypy został odkryty u martwego łabędzia znalezionego w dniu 1 marca w rejonie stacji pomp na Warnikach. Na osiedlu Warniki wytyczono trzykilometrową strefę zapowietrzoną strzeżoną przez policjantów w ubraniach ochronnych. Z kolei wokół miasta wytyczono 10 kilometrową strefę ochronną, a na drogach wjazdowych i wyjazdowych zostały wyłożone maty dezynfekujące i ustawione tablice informacyjne.

29.03.2007 – W Gorzowie Wlkp. została utworzona Powiatowa Spółka Komunalna, z zadaniem zakończenia likwidacji SP ZOZ w Kostrzynie nad Odrą.

26.02.2007 – Szczecińska firma Know How zmieniła nazwę Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej na Nowy Szpital w Kostrzynie nad Odrą.

20.06.2007 Prezesem Zarządu Nowego Szpitala w Kostrzynie nad Odrą została Pani Joanna Elżbieta Dzyganowicz.

24.06.2007 - W Wieluniu w 90. roku życia zmarł dr n. med. Zbigniew Dobrzyński. Zbigniew Dobrzyński urodził się 3 marca 1918 r. w Poznaniu. Po uzyskaniu świadectwa dojrzałości, wstąpił do Szkoły Podchorążych, po ukończeniu której uzyskał stopień oficerski. Studia medyczne,które rozpoczął na Uniwersytecie Poznańskim, ukończył po II wojnie światowej. Brał czynny udział w walkach w obronie niepodległości Polski. Swoją niewielką jeszcze wówczas wiedzę medyczną wykorzystywał udzielając pomocy potrzebującym partyzantom z formacji AK, co zaowocowało po wojnie szczególnym zainteresowaniem UB. Dyplom lekarski otrzymał w 1947 r. Od listopada 1972 r. zmienił pracę i objął stanowisko ordynatora w Sanatorium Przeciwgruźliczym w Kostrzynie nad Odrą. Następnie przez 2 lata był dyrektorem Sanatorium Przeciwgruźliczego w Tuczynie. W okresie od października 1977 r. do grudnia 1982 r. pracował na stanowiskach: kierownika Poradni Przeciwgruźliczych w Strzelnie i Lipnie oraz ordynatora w Gostyninie. W grudniu 1982 r. przeniósł się do Sochaczewa i tam jako kierownik Przychodni Przeciwgruźliczej pracował do końca 1991 r., tj. do czasu przejścia na emeryturę.

17.06.2009 – Odbył się pogrzeb znanej kostrzyńskiej lekarki Zofii Konysz. Zmarła w wieku 76 lat, była cenioną lekarz w Kostrzyńskich Zakładach Papierniczych, lekarzem medycyny pracy i wolontariuszką podczas obozów harcerskich kostrzyńskiego hufca ZHP.

18.06.2009 – Został oddany do użytku zmodernizowany oddział okulistyczny w Nowym Szpitalu.

29.02.2012 - Kostrzyńska okulistyka doczekała się kolejnego prestiżowego osiągnięcia. Nagroda ta, przyznana w kategorii "Organizacja i Zarządzanie" dotyczyła „poprawy efektywności leczenia chorób oczu poprzez wprowadzenie nowoczesnych metod diagnostyczno–terapeutycznych". Jury konkursowe oceniając rozwój medyczny oddziału okulistycznego 2011 roku, uznało że warto to docenić uznając Nowy Szpital w Kostrzynie nad Odrą lubuskim HIT - em 2011. Oficjalne wyniki konkursu HIT 2011 zostały ogłoszone podczas gali finałowej, która odbyła się 29 lutego 2012 w Sali Widowiskowej Zboru w Sulechowie. Nagrodę odebrali: Joanna Pachnicz, Członek Zarządu Nowego Szpitala w Kostrzynie nad Odrą, lek. med., specjalista okulistyki Eliza Wałęsa, pielęgniarka oddziałowa oddziału okulistycznego Ewa Jankowska–Mendera oraz honorowy gość, była dyrektor Nowego Szpitala w Kostrzynie Małgorzata Kosiewicz.

03.04.2013 – Pan Sergiusz Darłak zarejestrował prywatną firmę: ADAMED - RATOWNICTWO SPECJALISTYCZNE.

2018 - Prezesem Zarządu - Nowy Szpital w Kostrzynie nad Odrą ul. Narutowicza 6 Spółka z o.o., została Pani Joanna Pachnicz.

Symboliczna inauguracja Ośrodka Bariatrycznego odbyła się 21 lutego 2025 roku. W jej ramach prof. Wiesław Tarnowski, specjalista chirurgii laparoskopowej, przeprowadzi pokazowy zabieg rękawowej resekcji żołądka oraz wygłosi wykład na temat leczenia. Z kronikarskiego obowiązku dodaję, że funkcjonowało Pogotowie Ratunkowe. Przychodnie dla mieszkańców miasta oraz pracowników: PKP, KZP Zakładu Celuloza oraz Jednostek WP (Garnizonowa Izba Chorych).

Od marca 2023 Grupa Nowy Szpital Holding SA jest spółką należącą do portfela Grupy Penta Hospitals International. Penta Hospitals International jest największą międzynarodową siecią szpitali i przychodni w Europie Środkowo-Wschodniej. Parę lat wcześniej byli pracownicy Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Kostrzynie nad Odrą, po ośmiu latach, otrzymali zaległe wynagrodzenia z odsetkami. Starostwo Powiatowe w Gorzowie Wielkopolskim spłaca długi zlikwidowanej lecznicy, które w chwili likwidacji wynosiły ok. 110 mln. Zobowiązania wobec ok. 380 byłych pracowników szpitala wynosiły ponad 7 mln zł. Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w Kostrzynie nad Odrą stracił płynność finansową w 2007 roku. Będące jego organem prowadzącym starostwo powiatowe w Gorzowie podjęło wówczas decyzję o likwidacji placówki, co oznaczało przejęcie jej zobowiązań. Nieruchomości zostały sprzedane prywatnej spółce Nowy Szpital, która prowadzi niepubliczną lecznicę w Kostrzynie nad Odrą.

 

Józef Piątkowski